Een eigen naam

In de afgelopen 2 weken zijn de puppy’s flink gegroeid. Ik mag iedere week op bezoek komen en het is verbazingwekkend hoe snel de puppy’s zich in een week ontwikkelen. Opeens hebben ze ontdekt dat ze op die 4 dingen onder hun lijfje kunnen staan en nog leuker: lopen. Nog wat wiebelig en af en toe val je om, maar wat een ontdekking; op die manier kan je de wereld om je heen veel sneller verkennen en wordt spelen met je broertjes en zusjes een stuk makkelijker en leuker.

De puppy’s hebben ook voor de eerste keer kennisgemaakt met ander voer dan de groeizame moedermelk van Jette. Ze waren niet allemaal even geïnteresseerd, maar als je ze met hun voorpoten in de voerbak zet ruikt het vlees voor de meeste lekker genoeg om zich eens aan dat vreemde goedje te wagen. Ze worden ook steeds nieuwsgieriger naar de wereld buiten de vertrouwde en veilige werpkist. Parmantig wandelen ze door de ren. Het lijken wel soldaatjes zoals ze hun voorpootjes, een beetje stijf, naar voren “gooien”.

En voor ons, toekomstige eigenaren, een nieuw belangrijk moment: van iedere pup is bekend wie zijn/haar baasje wordt. Vanaf nu ga ik niet meer bij de puppy’s op bezoek, maar bij Camiel, Caran, Cindy, Chayra, Cinta, Conja en natuurlijk …. onze Ciske.

Bij mijn laatste bezoekje aan Ciske en al die leuke broertjes en zusjes zijn ze allemaal weer op de weegschaal gezet. Ciske weegt ondertussen ruim 1 kilo en is zijn grote zus, in ieder geval in gewicht, voorbij gestreefd. Aan eetlust (de bak vlees is nu in een oogwenk leeg), ontdekkingsdrang en knuffelgehalte doen de hondjes voor elkaar niet onder. Hoewel… stiekem vind ik Ciske natuurlijk wel de leukste en liefste van het stel.

De hondjes en daarmee de bezoekjes worden eigenlijk alleen maar leuker en hopelijk vinden Camiel, Caran, Cindy, Chayra, Cinta, Conja en, last but not least, Ciske dat ook.

ciskeknuffel