Examen

U heeft het even zonder mijn ontboezemingen moeten doen, maar ik had daar goede redenen voor: ik was in training.

Kort geleden was het namelijk weer zover: ik moest examen doen. Ik heb dat een tijdje geleden ook al eens gedaan, maar toen werden mijn inspanningen niet goed genoeg bevonden en moest ik weer helemaal van voor af aan beginnen. Voordeel was wel dat ik nu wist wat er ging gebeuren. Gelukkig was ik de vorige keer niet de enige, die een paar steekjes liet vallen. Je voelt je toch wel een beetje in je eer aangetast als de jury met een onverbiddelijk oordeel komt en dan is het oude spreekwoord “gedeelte smart is halve smart” zeker van toepassing. Ik moet eerlijk toegeven dat ik er de vorige keer wel een beetje gemakkelijk over dacht en dan kan je van een koude kermis thuiskomen.

Natuurlijk wilde ik deze keer beter voor de dag komen en daarom ben ik vol in training gegaan. Volgen, zit, sta en af, ik draai er mijn poot niet meer voor om. Rustig met mijn schoolkameraadjes wachten totdat de baasjes na een ommetje hun neus weer laten zien, ik lig prima. En tot slot terug naar mijn plaats met een extra vrolijk dansje en een kleine omweg; ik kon het niet laten om er toch wat (ont)spanning in te brengen. En niet te vergeten de kennismaking met de jury; vraagt zo’n dame aan mijn baasje of ik te vertrouwen ben. Alsof ze me voor de eerste keer ziet. Ik was eigenlijk best een beetje beledigd door haar vraag, maar ik heb me vermand en me van mijn allerbeste kant laten zien: ik ging zelfs op mijn rug. Hoezo, is hij te vertrouwen?

Al mijn inspanningen bleven gelukkig niet onopgemerkt en zowel ik als de andere honden zijn allemaal geslaagd. En dan komt nog de klap op vuurpijl: ik had van alle kandidaten die hetzelfde examen hebben afgelegd de hoogste score. Stiekem ben ik daar best een beetje trots op.

Heb ik me niet voor niets uitgesloofd om een ‘vergevorderde’ hond te worden; ook voor honden geld: oefening baart kunst.