Hoera, ik zwem!

Het heeft even geduurd, maar eindelijk heb ik het erop gewaagd en wat blijkt: ik kan zwemmen.

Mijn baasjes drongen er al een poosje op aan. Vorig jaar was de mannelijke helft van het stel zo aardig om samen met mij het water in te gaan in de hoop dat ik de boodschap begreep, maar ik vond mezelf er nou niet echt als een zeehond uitzien en besloot dat zwemmen niets voor mij was. Als we in de buurt van water waren probeerden ze me nog wel eens te bewegen om een bal of stok uit het water te halen, maar als je een beetje geduldig bent (en de wind staat de goede kant op) komt iets wat in het water wordt gegooid vanzelf naar je toe.

Zo af en toe een beetje langs de waterkant pootje baden en een beetje kijken wat daar zoal te vinden is, daar was ik wel voor te porren. En met de zomerse temperaturen is het ook best prettig om poten en buik af te koelen, maar ik bleef altijd graag vaste grond onder de poten houden.

Tot vorige week maandag dan. Het was warm, we waren bij een mini-strandje en weer werd geprobeerd om mij een stok uit het water te laten halen. Natuurlijk wil ik mijn baasje graag ter wille zijn, maar dan wel op mijn eigen manier: ik vond een leuk plastic flesje en besloot dat ik het er maar eens op moest wagen. Gelukkig gooide ze het flesje niet al te ver, maar stukje bij beetje ging ik toch steeds een beetje verder en uiteindelijk was ik los van de bodem en bleek zwemmen eigenlijk hartstikke leuk en vooral…. erg lekker. Ik geloof dat ik mijn baasje geen groter plezier had kunnen doen. We waren nog niet thuis of het andere baasje werd telefonisch op de hoogte gebracht van mijn zwemkwaliteiten. Mensen overdrijven af en toe toch wel een beetje en daar was hier duidelijk sprake van. Natuurlijk wilde het andere baasje het met eigen ogen zien, dus een paar dagen later heb ik mijn zwemkunsten opnieuw gedemonstreerd. Nog een baasje in de wolken.

De zomer kan me niet lang genoeg duren; lekker zwemmen en op de koop toe ook nog heel blije baasjes. Dat geeft een hondenleven zin.