Ongelukje

Ondertussen ben ik al aardig gewend. Misschien zelfs wel iets te veel. Afgelopen donderdag heb ik, door mijn eigen brutaliteit, een ongelukje gehad, waarvan nog niet duidelijk is wat de gevolgen zijn.

Hogan mocht die dag ook mee naar de praktijk en zoals gebruikelijk kregen we halverwege de middag één van onze drie maaltijden. Tot voor kort werd ik, thuis en op de praktijk, tijdens het eten altijd met mijn bakje brokken in mijn bench gezet, waar ik weer uit mocht als Hogan ook klaar met eten was. Die heeft namelijk wat meer tijd nodig om zijn bak leeg te eten dan ik. En omdat mijn baasje wilde voorkomen dat ik bij Hogan een graantje mee probeerde te pikken, werd ik “verbannen” naar mijn bench. Niets aan de hand zou je zeggen. Maar omdat de bench tegenwoordig in de auto blijft mag ik me op de praktijk lekker vrij door het kantoor bewegen. Dat betekent wel dat mijn baasje tijdens het eten extra op moet letten en dat vergat ze afgelopen donderdag dus.

Natuurlijk zag ik mijn kans schoon en wilde ik na het leeg eten van mijn eigen bak eens kijken wat Hogan op het menu had staan. Helaas….. daar was meneer niet van gediend; door middel van een flinke tik met zijn kop zwiepte hij mij zijn voerbak uit; en hij heeft een heel harde kop. Ik schrok enorm en had ook behoorlijk wat pijn aan mijn rechteroog, wat ik met flink wat kabaal aan iedereen probeerde duidelijk te maken. Mijn baasje dacht eerst dat het allemaal wel meeviel, totdat ze mijn oog zag. Gelukkig heb ik allemaal lieve dierenartsen en assistentes in de buurt die er voor hebben gezorgd dat ik in ieder geval geen pijn meer had. Verder was het afwachten geblazen. Door de tik had ik een bloeding in mijn oog en voordat een definitieve diagnose gesteld kan worden, moet eerst het bloed helemaal uit mijn oog verdwijnen. Omdat de dierenartsen niet alles kunnen weten ben ik ondertussen bij een oogspecialist geweest; ze kon ons nog niet veel vertellen, maar over een paar weken mag ik daar weer naartoe en hoop ik dat ze kan zeggen of het goed komt. Het is ook mogelijk dat ik blind blijf aan mijn oog en in het ergste geval moet mijn oog eruit. Maar daar denken we nog maar niet aan. Voorlopig slik ik trouw de medicijnen die me voorgehouden worden en zit ik braaf stil als mijn oog gedruppeld wordt. Alles in de hoop dat ik in ieder geval mijn oog kan houden. Momenteel heb ik nergens last van en zie je helemaal niets aan mij.

Met Hogan is het overigens weer helemaal koek en ei. Ik heb de boodschap begrepen en kom niet meer in de buurt van zijn voerbak (daar zorgt mijn baasje trouwens ook wel voor).

P1020030