Op de uitkijk

Vorige week donderdag stond ik weer, zoals iedere week op donderdag, om 8.00u bij de balie te wachten op mijn kameraad, Takkie. Al heel wat jaartjes brengen wij nagenoeg iedere donderdag samen op de praktijk door terwijl onze baasjes zich druk maken om andermans dieren en allerlei papierwerk.

Takkie heeft in de afgelopen jaren ook een paar keer bij ons gelogeerd, zodat we nog meer tijd met elkaar hadden om te spelen of, wat heel wat vaker voorkwam, samen lekker te luieren. Al met al is het steeds weer een feestje als ik Takkie zie en daarom is donderdag altijd een beetje een speciale werkdag.

Maar, u ziet hem vast al aankomen, deze keer geen Takkie en nog gekker… geen baasje van Takkie. De vakantieperiode begint langzaam maar zeker weer zijn intrede te doen in de praktijk, want ik ben momenteel wel eens vaker een dierenarts of assistente een weekje of langer kwijt, maar Takkie en ik hadden nog geen plannen gemaakt voor een nieuwe logeerpartij tijdens de vakantie van zijn baasje, dus dat kon niet de reden zijn. Je denkt eerst nog dat er wat vertraging is, brug open of iets van die orde, maar het ging me toch allemaal wat te lang duren. Ondertussen was er wel een ‘vreemde’ dierenarts binnen komen wandelen. Ik werd er niet geruster op en begon me toch een beetje zorgen te maken. Wat hadden onze baasjes nu weer voor ons in petto?

En ja hoor, mijn ongerustheid was niet ongegrond. Na een poosje hoorde ik assistentes tegen elkaar zeggen dat het toch wel vreemd was dat Claudia, het baasje van Takkie, niet meer bij ons werkt. Dat was er dus aan de hand: het baasje van Takkie is vertrokken en daardoor ook Takkie. Ze lieten me daar allemaal staan wachten bij de balie, zonder iets te zeggen. Stond ik daar voor gek.

Ik had wel wat meer medeleven verwacht van de dames. De komende donderdagen gebruik ik om ‘gepaste maatregelen’ te verzinnen.

2015-06-11 12.29.52