Thuis!

Eindelijk is het zover: ik mag naar “huis”. Het vrouwtje van mijn moeder vindt dat ik groot genoeg ben om op eigen poten te staan. Afgelopen zaterdag ben ik door m’n baasjes opgehaald. Hartstikke leuk in een auto als het regent; die dingen die steeds voorbij komen op de voorruit. Ik had het er maar druk mee.

Eenmaal thuis ben ik eerst maar eens op verkenningstocht gegaan. Je moet toch weten in wat voor huishouden je terecht bent gekomen. Nou, dat viel reuze mee: een lekker eigen bed, allerlei speeltjes en ze hebben hier hetzelfde eten als bij m’n moeder thuis. Jammer dat m’n broertjes en zusjes ergens anders zijn gaan wonen. Ik vond het best gezellig, de hele dag met z’n allen een beetje keten. Maar aan de andere kant, nu is alle aandacht alleen voor mij en die krijg ik meer dan voldoende. In de afgelopen dagen zijn er allerlei mensen bij me op visite geweest en heb ik leuke cadeautjes gekregen. En de meesten willen met me spelen, dus nog meer aandacht. Het is hier zo slecht niet.

Alleen, ’s avonds helemaal alleen in een bench slapen, dat is toch wel even wennen. Ik heb ze dan ook luid en duidelijk laten weten dat ik dat niet zo leuk vind, maar helaas m’n baasjes wilden niet toegeven. Ik heb ze hun zin maar gegeven en ben gaan slapen. Volgens mij waren ze daar zelf ook wel aan toe. Omdat ik toch een beetje goede indruk wilde maken, heb ik me ’s nachts maar koest gehouden. Ik heb het hier prima naar m’n zin dus kan ik me maar beter gedragen. Je weet maar nooit wat die grote mensen verzinnen.

Blijkbaar willen ze ook nog van alles van me, maar wat precies? Ik doe m’n best om het te begrijpen, maar die mensentaal is tot nu toe abracadabra voor mij. Ze moeten maar een beetje geduld hebben. Aan mij zal het niet liggen; ik doe m’n best. Als zij dan hondentaal leren komt het vanzelf goed.

Hoogste tijd voor een middagdutje, want zo’n nieuw thuis is vooral ook erg vermoeiend.

25juni2011032benchciske 25juninaarhuismetdeauto