Zomaar een werkdag

Zoals u misschien weet mag ik altijd mee als mijn vrouwtje gaat werken. En ik kan me voorstellen dat u zich afvraagt wat ik dan zo een hele dag doe.

Werken betekent vooral vroeg opstaan. Voor dag en dauw word ik door één of ander apparaat met een oorverdovend geluid ruw uit mijn slaap gerukt. Gelukkig mag ik dan nog even een beetje dutten terwijl mijn vrouwtje staat te spetteren met water. Voor een hond is opstaan een stuk eenvoudiger: je rekt je eens lekker uit en de dag kan beginnen; daar komt geen water aan te pas. Als ze dan eindelijk klaar is gaan we eerst naar buiten voor één van mijn dagelijkse wandelingetjes, waarna het de hoogste tijd is voor het ontbijt. Zonder een goed gevulde maag kom je nergens; daar zijn we het samen over eens.

Eenmaal op de praktijk kruip ik, nadat ik mijn goedemorgen-rondje langs iedereen heb gemaakt, lekker in mijn hoekje onder het bureau om nog een beetje te dommelen. Komen die dag ook Frits of Takkie met hun baasjes mee dan moet het dommelen even wachten, want dan hebben we eerst speelkwartier en rennen en ravotten we naar hartelust in de lange gang van de praktijk. Moe gespeeld vallen we daarna allemaal in slaap; iets wat onze baasjes wel kunnen waarderen, want dan kunnen zij doen waar ze voor komen: werken. We proberen het altijd een beetje te rekken, zodat de dieren die die dag behandeld (moeten) worden nog wat met rust worden gelaten, maar uiteindelijk is er geen ontkomen aan voor ze.

In de loop van de dag passeert er van alles de revue; vanuit het kantoor kan ik alles goed in de gaten houden. Sommige dieren, vooral de honden, probeer ik een hart onder de riem te steken. De meeste katten en ook konijnen zijn helaas niet gediend van mijn aandacht, dus die laat ik gewoon links liggen. Ik bedoel het goed, maar het is graag of niet. Ik doe alleen maar m’n best om hun verblijf zo aangenaam mogelijk te maken, net als alle dierenartsen en assistentes.

Zo af en toe ontkom ook ik niet aan die bezige bijen genaamd dierenartsen en beland ik zelf op een behandeltafel. Soms omdat ik iets mankeer, maar volgens mij vinden ze het ook gewoon leuk en plagen ze me graag een beetje. Ik gun ze hun lol maar. Gelukkig zijn ze allemaal even lief en met m’n mooie bruine ogen pak ik ze natuurlijk helemaal in. Stiekem ben ik ondertussen wel blij met ze, want als ik me even niet zo lekker voel hoef ik maar te blaffen en ze willen allemaal naar me kijken. Ik heb natuurlijk wel een streepje voor.

En vergeet iemand het hekje, dat mij in het kantoor moet houden, goed dicht te doen dan maak ik daar dankbaar gebruik van. Je poot erachter, hekje opentrekken en voila een hele praktijk aan je poten. Een goed moment voor mijn inspectierondje, een belangrijke taak, die ik dan ook erg serieus neem. Vooral de voeropslag heeft altijd mijn volle aandacht. Ik heb nog nooit iets ontdekt (lees: iets lekkers kunnen vinden), maar je weet maar nooit waar ik nog eens tegenaan loop. Soms piep ik ook even langs in de opname voor een kort ziekenbezoekje, maar meestal heb ik daar niet eens tijd voor en laat ik dat maar over aan de assistentes; die moeten toch ook wat te doen hebben (ze zouden zich eens kunnen gaan vervelen).

U ziet, een dag op de praktijk is ook voor mij hard werken.

ciskehekje